Het is nu 10 dagen geleden dat ik in een Nederlands ziekenhuis de diagnose gezichtsverlamming kreeg. Als chiropractor met een diepgaande kennis van anatomie, fysiologie en de werking van het zenuwstelsel is het een opmerkelijke ervaring om aan den lijve te ondervinden hoe het is als de zenuwen in mijn gezicht niet goed werken. Door deze ervaring uit eerste hand heb ik waardevolle inzichten en kennis opgedaan die ik graag wil delen met mijn patiënten en met de wereld. Ik hoop anderen die iets vergelijkbaars doormaken steun en houvast te bieden.
Wat is Bell’s palsy en wat is gezichtsverlamming?
Als we het hebben over het verschil tussen Bell’s palsy en gezichtsverlamming, is het belangrijk om te weten dat Bell’s palsy een specifieke vorm van gezichtsverlamming is.
Gezichtsverlamming is de verlamming of zwakte van de spieren aan één kant van het gezicht, met uiteenlopende oorzaken zoals letsel, een beroerte, tumoren of neurologische aandoeningen. Bell’s palsy is daarentegen een aandoening met een plotseling optredende gezichtsverlamming die meestal tijdelijk is, idiopathisch van aard en het gevolg van een virusinfectie.
Beide uiten zich vaak in plotselinge zwakte, of in het niet meer kunnen aansturen van bepaalde gezichtsbewegingen, zoals knipperen of glimlachen, aan één kant van het gezicht. Het kan ook leiden tot andere klachten, zoals kwijlen, een verminderde smaak en overgevoeligheid voor geluid in één oor. Hoe ernstig de klachten zijn en hoelang ze duren, kan verschillen, afhankelijk van de onderliggende oorzaak.
BRON: https://neuroscience.baptisthealth.net/miami-neuroscience-institute/conditions-and-treatments/bells-palsy
Hoe ik een perifere gezichtsverlamming kreeg
Dit is mijn verhaal: ik kwam met een lichte verkoudheid terug van een ontspannen vakantie in Slovenië. Een week later ontwikkelde die zich echter tot een bijholteontsteking, met kiespijn erbij. Dat liep snel uit op oorpijn en een oorontsteking. De druk in mijn bijholtes leidde uiteindelijk tot een gescheurd trommelvlies. Ik kreeg antibiotica en sterke pijnstillers voorgeschreven, maar die leken niet te helpen, want 7 dagen later begon mijn gezicht verlamd te raken. Het begon met droge ogen en ging daarna over in het niet meer kunnen glimlachen, mijn ogen niet meer kunnen sluiten en zelfs niet meer kunnen drinken uit mijn kopje koffie in de ochtend. De gezichtsverlamming overviel me volledig.
Bij de eerste diagnose was ik bang. Ik was half doof door een aanhoudende oorontsteking en half blind door droogte en irritatie van de oogdruppels die mijn ogen vochtig hielden. De prognose was in het begin onduidelijk, want zenuwen hebben 2 tot 4 weken nodig om te regenereren, en daarna duurt het nog enkele weken tot maanden voordat de spieren weer in omvang toenemen. De kans op volledig herstel is het grootst als je binnen de eerste 72 uur na het begin van de klachten met een behandeling met steroïden start, en ik kreeg de mijne na ongeveer 48 uur.
Het eiste ook emotioneel zijn tol. Na drie weken aan één stuk door paracetamol slikken, ondraaglijke pijn, geen beweging en slaaptekort voelde ik me mezelf niet meer. Op een gegeven moment kon ik niet eens meer glimlachen, en als ik in de spiegel keek, herkende ik mezelf niet.
Ik nam een paar dagen vrij om te rusten en te herstellen. Ik had de impact van spanning in mijn gezichtsspieren flink onderschat, zelfs in rust. Gewoon rechtop blijven en tegen de zwaartekracht in gaan voelde als een flinke inspanning voor mijn ogen en mijn hersenen. Ik werd ook gevoelig voor geluid en fel licht, wat het ouderschap en mijn werk een stuk zwaarder maakte.
Wil je meer weten? Lees mijn zelfzorgtips voor de acute fase van Bell’s palsy en gezichtsverlamming hier.
